Cuma, 12 Aralık 2014 (11 yıl 4 ay önce)
Dîlowan 14 yaşında. Üç ay önce savaş yüzünden Pirsûs’a geldi. Gelen yardımların dağıtıma hazırlandığı depolarda dünyanın her yerinden gelenlerle birlikte gönüllü çalışıyor. Ona da birkaç soru sorduk.
Alınteri: Buraya (Pîrsus-Suruç) gelişiniz nasıl oldu, biraz anlatır mısın?
D: 3 ay oluyor geleli. Elbiselerimizi alıp geldik. Annem, ben ve kardeşlerim… Babam orada şehit oldu. Erkek kardeşim de babamın silahını bırakmadı ve savaşta kaldı. O da şehit düştü. Burada Suphi Nejat Ağırnaslı Kampı’nda kalıyoruz.
Alınteri: Her gün depoya gelip yardım ediyorsun…
D: Kendi halkıma yardım ediyorum. Burada herkes dayanışma adına gelmiş. Ben de o yüzden geliyorum.
Alınteri: ‘Kardeşlerim var’ dedin. Ailenin buradaki koşulları nasıl?
D: Üç kız, beş erkek kardeşiz. Biri şehit oldu. Savaşın olduğu yerde duramadığımız için geldik. Buradaki halk da bizim halkımız. Bizi sahiplenirler. Gereken yardım yapılıyor.
Alınteri: Peki, Kobanê’de yaşam koşullarınız nasıldı?
D: Savaştan önce her şey çok güzeldi. İstediğimiz gibi hareket ediyorduk ama burada öyle değil. İstediğimiz gibi rahat yaşayamayız. Babam Lübnan’a, Şam’a inşaatlara çalışmaya gidiyordu. Para kazanıyordu o da bize yetiyordu. Kobanê’de babalar zaten inşaatlarda çalışır.
Alınteri: Kobanê’de savaşan YPG ve YPJ’yi duydun mu?
D: Tabii ki, onlar bizim koruyucularımız. Kan akıtıyorlar. Onları çok seviyorum. Babam ve abim o saflarda şehit düştü. Şu an hala Kobanê'de akrabalarım savaşıyor. Amcam Nuhılat YPG'de komutan. Diğer amcamın oğlu Azad ve Derya YPG ve YPJ saflarında savaşıyorlar. Ben de orada halk için özgür olmak için savaşmak istiyorum.
Alınteri: Son olarak, nasıl bir dünya bu dünya Dîlowan?..
D: Kötü bir dünya. Bir tarafta savaş var. Burada çaresizlik… Bazen de ‘ölmek mi daha iyi acaba’ diye düşünüyorum. Benim sevdiklerim özgürlük için savaştı ve öldü. Demek ki özgürlük yaşamın en gerçek nedeni…
* * *
Pirsûs 'ta (Suruç) yardımların toplanıp dağıtıma hazırlandığı, pekçok gönüllünün dünyanın dört bir yanından gelip dişiyle, tırnağıyla, gecesini gündüzüne katarak çalıştığı depoların birinde, orada yine gönüllü çalışan Kobanêli gençlerden Midya ile kısa bir röportaj yaptık.
Alınteri: Bize kendini tanıtır mısın Midya?
M: Ben Kobanêli Midya.18 yaşındayım. Köyümde 10 yıl okula devam ettim. Doktor olmak çok büyük hayalimdi. İngilizceyi de kendi çabalarımla öğrendim. Ama okulum savaş yüzünden bitti. Savaştan sonra ailemle birlikte buraya (Pirsûs) geldik. Şu an onlarla birlikte Suphi Nejat Ağırnaslı Çadırkenti’nde kalıyoruz.
Alınteri: Ailenden veya yakınlarından kaybettiğiniz oldu mu savaşta?
M: Şu an amcam orada. On iki akrabamızla birlikte DAİŞ çetelerine karşı savaşıyor. Hayatta olup olmadıklarını bilmiyoruz. Her an köyümü düşünüyorum. Orada savaşanları ve ölenleri…
Alınteri: Biliyoruz ki hepiniz bir an önce evlerinize kavuşmak istiyorsunuz. Kobanê’ye döndükten sonra ne yapmayı düşünüyorsunuz? Şimdiden bunları düşünüyor musun?
M: Tek düşündüğüm 21 Mart’tan önce Kobanê’ye dönebilmek. Ve döneceğiz. Newrozdan önce bu savaş bitecek biliyorum. Ve oraya döndüğümüzde her yer yıkılmış olacak. Biz de orayı yeniden Kobanê yapacağız. Bunun için ne gerekiyorsa yapacağız, gerekirse inşaatlarında da biz çalışacağız.
Alınteri: İçinde Kobanê geçen her cümlede, her şarkıda gözlerinin dolduğunu görüyoruz. Aileni çadırda bırakıp her sabah erkenden depoya yardıma geliyorsun. Yoruluyorsun. Bunun sebebini anlatabilir misin?
M: Ben Kobanê’yi seviyorum. Ben Kobanê’mi çok özledim. Eğer bir Kobanêli kendi halkı için uğraşmayı bırakırsa Kobanê’yi unutmuş demektir. Ben buradayım çünkü özgür Kobanê’yi görmeme çok az zaman kaldı. Sonra yine hep birlikte gidip orada çalışacağız biliyorum.
Alınteri: Pirsûs’ta yaşayanlarla sizin aranızda sorunlar yaşanıyor mu?
M: Biz aynıyız. Aynı dili konuşuyoruz ve herkes birbirini anlıyor. Ama bizim şu an bir sürü şeye ihtiyacımız var. Bunu Suruçlular karşılamaya çalışıyor. Her yerden buraya yardımlar geliyor. Kobanêliler güçlüdür. Evimizde olmadığımız için her şey zor geliyor. Her şeyi başkalarından istiyoruz. Hala özgür değiliz çünkü burası evimiz değil.
Alınteri: Şu an savaş devam ediyor ve Kobanê için savaşan YPG ve YPJ güçleri oradalar. Onlar için ne düşünüyorsun?
M: İkisi de birbirinden farklı ve güçlü. Onlar güçlü ve bekliyorlar (direniyorlar). Belki de YPJ’liler birer melek. 32 yıldır savaşıyorlar. Kürt olmak zorunda değil, herkes Kobanê’ye gidebilir. Mesela Kader (Ortakkaya)... O Kürt halkını seviyormuş. Ve çok güçlüymüş. Zaten güçlü olmasa Kobanê’ye gitmezdi.
Alınteri: Teşekkürler Midya.