Çarşamba, 19 Şubat 2014 (12 yıl 5 ay önce)
Hani uzaklarda bir köy vardı
gidilmeyen, kalınmayan, hiçbir zaman bizim olmayan.
Tarlalarında sardunya yoktu
Dudakları çatlamış, nasırlı elleri boştu.
İçinde kül yalnızlıklar, duvarlarında kurşunlar olan,
Kil kırmızısı topraklarında geceleri fişekler patlayan
Hatırladın mı Roboski?
Etrafında aç kurtlar
Kapısız evlerinde saçları kınalı kızlar
Cahil, esmer, çatık kaşlı, güzel
Avuçları dövmeli, daha ondördünde
kadınsı…
Seneye kalmaz bir can getirecek dünyaya
Sende oradaydın ya Roboski!
Elinde boş bir maşrapa, ellerin kirli, gözlerin kara
Su taşıyordun aheste
Bayrağı senin olmayan bu dünyaya
Yaşıyordun askerlerden habersiz
Tahta kaşıklarla yediğin aştı
Toprak çömleklerin içi boştu
Kimse seni görmüyordu, herkes sana sen yoksun diyordu.
Yalan!
Sen varsın ben varım bir de bizim olan bu vatan.
Sakın korkma,
Utanma, sıkılma, unutma
Kaç gece ağladın bu dağlara
Kaç kere sus diye atıldın bu can pazarına
Kaç minaren yıkıldı, kaç kimliğin yakıldı
Roboski,
Sakın aldanma.
Biz biriz, biz sevgiliyiz
Tek derdimiz kavgaya alışmamış içimiz
O köy yakın, o köy güzel be sevdam
Hani gideceğimiz kalacağımız ve her zaman bizim olan...
Örpen Ünlü