Hazan Mevsimi

KADINLAR SUSARKEN...

I.
Aile içi şiddetle ilgili bir yazı yazmak istiyordum. Yabancısı olmadığımız tanıdık aile içi şiddetten ensesti... Babasının tecavüzüne uğrayan on dörtlük bir kızın, bu trajediden kurtulma çırpınışlarını yazacaktım. Taze bedenini kendisinden önce fark eden babanın iştahının kabarıvermesiyle başlayan kapalı kutulardaki yaşamların trajedilerini. Neler olurdu acaba? Bir göz atalım yine de;

Küçük kız, yaşanan bu trajediye ses çıkaramazdı. Çünkü yaşadığı kısa zaman diliminde büyüklere karşı koyma cesareti gösterebilecek bir eğitim almamıştı. Çünkü kutsal ailede kendisine verilen tek eğitim itaatti. O yüzden de olanları olduğu ölçüde kabul edip kaderine boyun eğerdi, tıpkı bugüne kadar başlarına aynı şeyler gelen diğerleri gibi. Zamanı geldiğinde gelinliğiyle girdiği yeni ailesinde, kara kaderini ağır bir pranga gibi boynunda taşıyarak. Bedelini ömrünün sonuna kadar ödemek üzere...

II.
Olayın hemen ilk gününde bağırarak sokağa fırlardı. Tüm köyü veya kasabayı ya da her neresi ise ora ahalisini ayağa kaldırırdı. Ancak hukuki ve toplumsal olarak reşit olmayan bir çocuğa kimse inanmazdı ve gözler anneye çevrilirdi ve annenin yaklaşımları birinci durumdaki kaderini değiştiremezdi. Neden mi? Çünkü;

III.
Küçük kız, ailenin tepe noktasındaki bu otoriteye sesini çıkaramazdı ancak annesine hissettirmeyi de başarırdı. Sadece hissettirebilirdi, çünkü kimse annesine -ve diğer hiçbir anneye- baba suç işliyor dedirtemezdi. Çünkü annelerin varlığı babaların varlığına bağlıydı. Çünkü o onların ekmek kapısıydı.

'Babam bana tuhaf şeyler yapıyor' da kalan çocukça hissettirmeler, annenin gerçeği anaçça hissetmesiyle kalırdı ve anaçça çözümler geliştirilirdi kısa zamanda. Daha geniş soy-sülale kütüğünden uygun birine bilet kesilir ve çocuklara kaşla göz arasında nikah kıyılırdı. Yapılacakların ahlaki ve hukuki kılıfı da uydurulur, 'bilmez'lerin yaptığı bir çocukça kaçamak sonucu geçilmiş ırz, sonuçta aynı sülale erkeklerinden başka birine teslim edilirdi. Yani kısaca; aynı sülaleden suçu işlemeyen bir erkek, el altından suçu üstlenir; ancak genel ayrıntılarıyla iyi çocuk olduğu için el üstünden suçu bağışlanır; tüm olarak da soy sülale adına yaptığı fedakarlığa karşılık, ömrü boyunca istediği şekilde oynayabileceği, sıkılınca da kırıp parçalayabileceği bir oyuncak kazanırdı.

IV.
Buraya kadar çizilen tabloda her şeye rağmen suçu kabullenmeye gönüllü bulunamazsa, ailenin birlik ve beraberliği uğruna yeni bir düşman yaratmak zor olmazdı. Bunun için yenilgisi kestirilebilecek en zayıf ailelerden uygun bir üyenin adının bir kez telaffuz edilmesi yeterdi. Ailenin başındaki mevcut otorite, adı telafuz edilen mevcut düşmanı öldürerek namusunu temizler, ailesinin kutsallığına kutsallık katar, bir kez daha ailenin de tek sahibi olduğunu ailesine de çevresine de gösterirdi. İşte bunun sonucunda artık aile içinde çıkan ve çıkabilecek tüm diğer şiddetler bir kez daha görmezden gelinirdi. Çünkü, yeni mağdur, haksız mağduriyetini gidermek üzere hakkı olan kadınları sokakta aramaya devam eder, yeni bir düşman kazandırılmış kadınlar ise bir kez daha dört duvar arasına hapsolurdu. Ve kadınlar, başkaları tarafından bir kez daha yeniden tanımlanarak, namusu bir kez daha üretirlerdi.

Evet, bunları yazacaktım. Ancak yazamayacağım artık. Çünkü öyle bir tehlike sarmış ki etrafımızı, dört duvar arasındaki şiddeti konuşmak abes kalacak, yarın bir kez daha kan gölüne dönünce dışarısı. Dört duvar arasındaki ayrıntıları yazamayacağız, o kadar büyük şiddetler yaşanırken dışarıda. Bir kez daha görmezden geleceğiz her şeyi ve dört duvar arasına çekileceğiz, dışarıda bir kez daha sadece savaş ganimetleri olarak tanımlanacağımızdan. Ve eski kutsallıklara yeni kutsallıklar katacak her yeni savaşta, bir kez daha yiğitlik destanları yazılacak, bir kez daha mağdur aşklarımız ve sevgilerimiz masallarda kalacak.

Çünkü savaş bir kez daha taraflar yaratacak ve taraflar netleşirken son köprüler de yıkılacak bir kez daha; tek yumruk, tek yürek olma pahasına. Hep birlikte susacak ve ağzımız kanla da dolsa dışarıya karşı tüküremeyecek, yutacağız bir kez daha.

Sadece bir şartla çıkacağız sokaklara ve o sokaklar bizi gözyaşı yarıştırmak üzere yeni mezar başlarına götürecek.

Güzel Baz, Özgür Gündem Kadın Eki, 18.03.2006